ISBN	90-225-3152-X	Auteur	Garth NIX
Publicatiejaar	2002	Uitgeverij	Uitgeverij M
Aantal Pag.	448	Reeks	Het Oude Koninkrijk
Vertaler	Erica Feberwee	Illustrator	Rien van der Kraan

Vaderliefde

De kracht van vaderliefde en het opvolgen van diens idealen door de dochter.

De wereld doet een beetje denken aan Harry Potter, alhoewel Nix het verhaal al vanaf 1995 publiceerde. De fantasywereld bestaat uit twee delen: het Oude Koninkrijk en Ancelstierre. Ancelstierre is een moderne samenleving die een beetje doet denken aan het verenigd Koninkrijk, de sfeer van Oxford met een nuance van het grijze grimmige 1984 van Orwell. Ten noorden van Ancelstierre ligt de Perimeter met de Muur, een afscherming van Het Oude Koninkrijk. Dat land is een land vol magie en fantasy. Techniek in Ancelstierre werkt niet in het Oude Koninkrijk, omgekeerd werkt de magie niet in Ancelstierre. De twee landen worden strikt gescheiden gehouden en de Perimeter met de Muur laat bijna niemand door.

Abhorsen: de oude Dodenbezweerder die dankzij zijn zwaard en zijn bellen de doden die herrijzen terug naar het Dodenrijk stuurt. Sabriël: dochter van Abhorsen. Ze werd opgevoed in Ancelstierre, dus kent ze niet veel van het Oude Koninkrijk af, maar door de verdwijning van haar vader moet ze wel diens rol overnemen om hem te redden. Splijtsteen: de prins die ontkwam aan de moordpartij van zijn broer en tweehonderd jaar lang ingeslapen is als het boegbeeld van een schip. Kerrigor: de Dode van achter de Negende Poort die een opstand van de Doden organiseert om het land in zijn greep te krijgen. Mogget: de manifestatie van Vrije Magie die nu eens een witte kat is, dan weer een albino dwerg. De gedwongen slaaf van de Abhorsen.

Sabriël is een leuke tiener die op een kostschool zit in Ancelstierre, dicht tegen de grens met het Oude Koninkrijk. Ze beoefent magie, wat net mogelijk is dicht tegen de perimeter. Op een nacht verschijnt een geest die haar een bandelier met zeven bellen en een zwaard geeft. Die behoorden toe aan haar vader, Abhorsen. Met die bellen kan ze doden die terug opstaan, voorgoed naar het Rijk van de Doden verbannen. Ze beseft dat er iets gebeurd moet zijn met haar vader en besluit naar het Oude Koninkrijk te keren om haar vader te gaan zoeken. Op weg wordt ze aangevallen door een Mordicant, een machtige geest. Ze kan ternauwernood ontsnappen en weet het huis van haar vader te bereiken. Daar vindt ze enkel de bedienden van haar vader, die bestaan uit Vrije Magie en de sprekende kat Mogget. Sabriël komt te weten dat Abhorsen niet de naam is van haar vader, maar de titel. Hij is dé dodenbezweerder die dode geesten die terugkeren naar het rijk van het leven moet terugsturen. Blijkbaar heeft een geest haar vader gevangengenomen in het rijk van de doden. Sabriël besluit hem te gaan redden en Mogget vergezelt haar. Ze nemen een Papiervleugel, een magisch aangedreven vliegtuig om te ontsnappen aan het beleg van de Mordicant, maar ze worden in de vlucht aangevallen door Bloedkraaien en storten neer. Om zich te redden, verlost Sabriël Mogget van zijn halsband. Mogget beschikt nu over al zijn macht en redt Sabriël maar keert zich tegen haar. Mogget, een schepsel van Vrije Magie, is al tweeduizend jaar lang de slaaf van de Abhorsen en haat hen hartsgrondig. Sabriël kan echter een ring die ze gekregen had in het huis van de Abhorsen over het wezen schuiven en het verandert terug in de witte kat Mogget, opstandig maar tegelijk volgzaam. Na een noodlanding komen ze terecht in een krater waar allerlei schepen liggen. Het zijn de begraafschepen van de koningen van het Oude Koninkrijk. Ze bevrijdt Splijtsteen, een jongeman die gedurende tweehonderd jaar geslapen heeft en veranderd was in het boegbeeld van een schip. Hij was een lid van de Koninklijke Garde maar kon niet verhinderen dat de koningin werd gedood. Het Oude Koninkrijk is aan het bezwijken onder anarchie. Het is al tweehonderd jaar geleden dat er nog een koningshuis is geweest die orde en gezag bracht in het land en de macht van de Doden is verder uitgebreid zodat ze de levenden terroriseren. De Pact-stenen die het land beschermden, worden een voor een gebroken. Ze reizen naar de hoofdstad, Bellisaere. Sabriël komt te weten dat Splijtsteen geen gardist was, maar een prins. Zijn broer, Rogir, gebruikte het bloed van zijn familie om de Pact-stenen te breken. Hij was het die zijn moeder en zijn zussen vermoordde en hun bloed gebruikte. Nu keren Sabriël en Splijtsteen terug naar het bassin waar de moorden tweehonderd jaar geleden plaatsvonden. Temidden van het water in het bassin vinden ze het levenloze lichaam van Abhorsen. Sabriël betreedt het Rijk der Doden om haar vader te gaan redden. Ondertussen bewaken Splijtsteen en Mogget het lichaam van Sabriël. Maar terwijl ze in het Dodenrijk is, komen de Doden onder leiding van Kerrigor aan en beginnen het bassin te omsingelen. Sabriël vindt haar vader na een lange zoektocht door het Rijk der Doden en neemt hem terug mee naar het Rijk der Levenden. Maar veel tijd heeft de Abhorsen niet, hij moet teruggaan en sterven. Hij weet zijn dochter ervan te overtuigen om het lichaam van Kerrigor te vinden en het te vernietigen, het is de enige kans om de geest te stoppen. Het drietal kan ontsnappen terwijl Abhorsen voor afleiding zorgt. Bij het verlaten van het bassin worden ze opgewacht door de Clayr, een volk dat in de toekomst kan zien. Een tweeling begeleidt hen naar de grens, blijkbaar is het lijk van Rogir verborgen in de grensstreek van Ancelstierre. Kerrigor, die zich bewust is van het gevaar, trekt met zijn leger Doden er op uit en zet de achtervolging in. Samen met het leger dat gestationeerd is in de Perimeter, kunnen ze de lijkkist van Rogir opgraven, maar ze hebben niet genoeg Pact-magie om het open te krijgen. Sabriël besluit om met de kist terug te keren naar haar oude school op enkele kilometers ervandaan, daar zitten enkele meisjes die de Pact-magie bestuderen. Terwijl ze aankomen op de school, arriveert het leger van Rogir. De soldaten worden uitgemoord, alsook vele meisjes die school lopen daar. In het gevecht staan Sabriël en Kerrigor tegen elkaar. Ze verliest haar zwaard en bellen net op het moment dat ze zal worden gebroken door Kerrigor, schuift ze de Ring van Mogget over hem en verandert hij in... een zwarte kat.

Magistraal! Het idee is nieuw en origineel, wat natuurlijk ten goede komt aan het verhaal. Maar de manier waarop Nix de wereld van Ancelstierre en het Oude Koninkrijk beschrijft, de diepte die hij weet te stoppen in de karakters van de personages, de spanning die hij weet op te bouwen in het verhaal, maken van het verhaal een boek dat moeilijk is om neer te leggen.

Het boek kent verrassende wendingen die het verhaal heel spannend maken. De personages zijn jong en heel dicht bij de wereld, zodat men er zich gemakkelijk kan mee identificeren. De werelden en actiescènes zijn heel treffend beschreven, kort zonder nodeloze uitweidingen en toch voldoende om net dat beeld te schetsen waar men zelf niet zou zijn opgekomen. Het is een heel goed verhaal met een verfrissend nieuw idee, een boek dat men moeilijk kan neerleggen.